Wszyscy wiemy jak ważna jest inteligencja emocjonalna. Jak ją rozwijać u dzieci? A może raczej - jak pozwolić dzieciom o niej nie zapomnieć, wszak maluchy są doskonałymi barometrami nastrojów swoich rodziców, potrafią idealnie odczytywać emocje dorosłych, nawet te, które staramy się ukryć. Tak czy inaczej ważne jest żeby poza empatią, radzeniem sobie ze złością, stresem, wspaniałymi kompetencjami interpersonalnymi i wszystkim tym, o czym uwielbiają wspominać pracodawcy w ogłoszeniach rekrutacyjnych, ważne jest, żeby umiały też mówić o tym, co czują, nazywać i rozpoznawać różne emocje. Jak ich tego nauczyć? Przez przykład, rzecz jasna, bo kiedy jestem smutna, to nie powinnam udawać, że jednak jestem wesoła, jeśli nie chcę, żeby kiedyś moje dziecko udawało przede mną; jeśli jestem szczęśliwa, to też o tym mówię - "jestem szczęśliwa/wesoła/radosna, bo...".
A jeśli chcemy poćwiczyć 'na sucho'? Na rynku jest kilka mniej, lub bardziej udanych propozycji gier, w których możemy układać postacie z różnymi minami, albo nazywać emocje przedstawione na kartach ze zdjęciami lub rysunkami dzieci. Jest też gra, w której emocje przedstawione są przez zwierzęta znajdujące się w różnych sytuacjach - tę wersję, przyznam, nie bardzo rozumiem, a już zwłaszcza nie kumam czemu szczurek stojący przy pułapce z umieszczonym na niej kawałkiem sera wyobraża
zamyślenie. Że niby waha się czy zaryzykować i dziabnąć ten ser? No ok, można i tak w sumie.
Poza bardzo zróżnicowanymi walorami estetycznymi wszystkie te pozycje mają jedną zasadniczą wadę - są dosyć drogie. A ja, jeśli mam już wyłożyć stówę, czy trochę więcej na grę, to chciałabym żeby była na przykład fajnie dopracowana graficznie. Albo miała w sobie coś 'niepodrabialnego', czego nie jestem w stanie stworzyć sama.
A
grę w emocje każdy z powodzeniem może stworzyć sam. Wystarczy na przykład pogrzebać trochę w starych magazynach (w prasie, znaczy się, nie w budynkach służących do przechowywania nadwyżek produktowych :P) i wyszukać
zdjęcia, na których ludzie wyrażają różne emocje. Upraszczając kosmicznie możemy przyjąć, że najwięcej szczęśliwych ludzi znajdziemy w ekskluzywnych magazynach dla kobiet, zaś najwięcej smutnych, przerażonych, zawiedzionych, rozczarowanych, itd itd - w tabloidach ;) Kiedy już znajdziemy odpowiednie zdjęcia, wystarczy
nakleić je na tekturkę, z drugiej strony
podkleić jakimś ładnym papierem (świetnie nadaje się papier do scrapbookingu, może być też taki do pakowania prezentów) i zaczynamy zabawę w wymyślanie. "
Jak się czuje ta pani na zdjęciu?", "
O czym myśli ten pan?", "
Czemu ta pani jest smutna? Jak myślisz, co się stało?", "
Co tak wystraszyło tego pana?".
Przy okazji takich zabaw często możemy dowiedzieć się mnóstwo ciekawych rzeczy o własnym dziecku - o tym co je złości, czego się boi. Dzieciaki często bowiem
przenoszą własne emocje na omawiane postaci. I czasem są to rzeczy, których nie umie lub nie chce powiedzieć wprost. Zawsze jednak należy pamiętać o tym, żeby nie przeinterpretować i nie szukać jakichś strasznych historii na siłę. Czasem zły pan za drzewem to po prostu efekt obejrzanej w telewizji mało fortunnej bajki. Warto jednak być uważnym na to, co dziecko chce nam opowiedzieć.
A jeśli komuś się nie chce szukać i woli po prostu wydrukować prostszą (za to 'puzzlową') wersję dla maluchów, oto zupełnie darmowa, fajna graficznie wersja przygotowana przez czeską blogerkę:
* pod obrazkiem jest link, pod którym można ściągnąć wersję 'printables' na dwóch stronach A4.
I ściągawka dla tych, którzy zastanawiają się jakich emocji szukać w gazetach ;)
Emocje podstawowe są odczuwane i rozpoznawane przez wszystkich ludzi, niezależnie od kultury, w której zostali wychowani.
Inne, których możemy poszukiwać do naszych zabaw, to na przykład: euforia, duma, ulga, wzruszenie, zachwyt, zainteresowanie, zakłopotanie, zawstydzenie, zazdrość, ból, gniew, żal, zniecierpliwienie, trema, zadowolenie, zdziwienie.
Have fun! :)
